Tsja, wat zal ik zeggen over mijn eerste indruk van Conakry, de hoofdstad van Guinee. Bij de haven is het ronduit chaotisch en best wel smerig. Gelukkig valt dit verderop in de stad mee. Wel valt het mij op dat mensen snel gepikeerd zijn. Ik zie automobilisten die elkaar voor alles en nogwat uitmaken omdat ze geen voorrang krijgen. Niet voor niets waarschuwt de gids voorzichtig te zijn met het maken van foto's van mensen. Ook mogen we absoluut geen foto's maken van agenten of militairen. En er zijn er nogal wat. In de haven wordt net de gevangen vis aan land gebracht. Mensen willen hier niet op de foto. Ik neem wat algemene foto's. Tussen deze chaos door stappen wij aan boord van een boot en varen naar de Iles de Los eilanden. Hier bezoeken we een visserdorp en het strand met rood zand en keien. Terug op het schiereiland waar Conakry op ligt, bezoeken we het nationaal museum, de kathedraal en het monument voor het afslaan van de Portugese aanval in 1970. De lunch is vooraf doorgegeven, maar dat levert geen tijdwinst op. Het is lang wachten op de uiensoep. Heel erg is dit niet want de acrobatiek show begint pas tegen vieren. Een indrukwekkende voorstelling vol dans, muziek en bijzondere acrobatiek. Aan het einde van de middag bezoeken we de grote moskee en met mausoleum van de eerste president na de onafhankelijkheid. Een dag in een hoofdstad vol indrukken, chaotisch verkeer en verschillende bezienswaardigheden. Ik ben nu weer in mijn hotel en bedenk bij het terugkijken van de foto's wat ik allemaal meegemaakt heb vandaag. Het was weer een bijzondere dag. Morgen rijden we naar Freetown in Sierra Leone. Een reisdag.

Vandaag heb ik mijn zwaar bevochten visum voor Guinee nodig. De Senegalese gids heeft het visum geregeld. Mijn officiele aanvraag staat nog steeds op de status: ingediend. Op weg van Saly naar de luchthaven, passeren we het Bandia Safari Park. In dit park zijn, in samenwerking met Zuid Afrika, dieren geimporteerd. Zebra's, antilopen, giraffen en buffels. Geen wilde dieren zoals leeuwen of luipaarden. Hierdoor kan de populatie groeien. Bij de ingang moeten we even wachten tot er wagens terugkeren van een tour. Dit duurt wel even. Even na tien uur rijden wij met drie wagens het park in. De wagens zijn open aan de zijkant, waardoor er goed zicht is. Door de recente regentijd hebben de bomen volop bladeren. Dit maakt het spotten lastiger. Echter omdat de dieren geen natuurlijke vijanden hebben zien we al snel buffels, apen, zebra's en giraffen. Door de begroeing is het lastiger om goede foto's te maken. Het park heeft twee neushoorns. Waarschijnlijk liggen ze iedere dag op dezelfde plaats. Alle safari wagens komen hier langs. Aan het einde stoppen we bij de krokodillen vijver. Tientallen dieren liggen op de kant te rusten. Eerlijk gezegd was de tour leuker dan ik verwacht had. Hiervandaan rijden we naar de luchthaven. Ik laat mijn paspoort, boardingpas en visum voor Guinee zien. Ik mag door richting een nieuwe ervaring.

Ik ben weer in Senegal. Voor de derde keer binnen twee weken meld ik mij bij de Senegalese douane. Vanmorgen vroeg om vier uur hebben we ons hotel in Bissau verlaten. Met een vlucht van één uur vlogen we naar Dakar. Vanuit Senegal is het makkelijker om naar Conakry, de hoofdstad van Guinee te vliegen. Vanaf de luchthaven rijden we zuidwaarts tot de stad Saly. Bij een bakkertje bestel ik een croisant en café au lait. Daarna rijden we door naar Joal. Voor de kust ligt het eiland Fadiouth. Dit eiland is volledig gebouwd op schelpen. Doordat men eeuwenlang de schelpen hier verzameld heeft is er een eiland ontstaan, waar duizenden mensen wonen en leven. Een 520 meter lange brug leidt naar het eiland. Het is een toeristische plek. Waar ik tot nu toe nauwelijks toeristen gezien heb, is het hier komen en gaan. Via een tweede brug komen we bij de begraafplaats. Het is bijzonder dat christenen en moslims hier naast elkaar begraven liggen. Met een houten kano worden we weer naar het vaste land gevaren. We overnachten in het Keparanga hotel in Saly. Morgen gaan we terug naar de luchthaven voor een vlucht naar Conakry in Guinee.

Vannacht was de laatste dag in mijn huisje op het eiland in de Bijago archipel. Gelukkig om een drager mijn tas ophalen, anders moet ik hem 500 meter dragen naar de pier. Om half tien gaan we aan boord van de boot voor de transfer naar Bissau op het vaste land. De snelheid van de boot begint al te wennen. Ik druk mijn zonnebril stevig op mijn neus, zodat ie niet weg kan waaien. Rond elf uur arriveren we in de haven van Bissau. Een bus staat gereed om ons naar het Ceida hotel te brengen, waar we eerder ook waren. Helder, de lokale gids, neemt ons mee naar een handy craft markt. Ik informeer bij hem of het ook mogelijk is om het museum in het fort te bezoeken. Dit is op de militaire basis in het fort. Nadat we iedereen bij het hotel afgezet hebben, gaat hij met mij mee. De militair bij de ingang kijkt moeilijk, maar wanneer iemand gebeld wordt mogen we naar binnen. Paulino heet mij welkom. Hij leidt mij naar het mausoleum vanAmílcar Cabral, de leider van het verzet tijdens de onafhankelijkheidsstrijd. Hij wordt als een held gezien in Guinee-Bissau. Naast hem liggen andere leiders. Bij het museum staan verschillende kanonnen. Ook staat er een oude VW kever. Ik begrijp uit de uitleg van Cabral. Ik mag achter het stuur plaats nemen. Ik bedank de militairen hartelijk voor de rondleiding en bezoek. Vandaag hebben we een late lunch als vervanging van het diner. Vannacht gaan we al om 04.00 uur naar de luchthaven. Dit betekent op tijd naar bed.

Vandaag brengen we een bezoek aan een van de Bijagó dorpen op een van de eilanden van de archipel. Van oorsprong liggen de dorpen landinwaarts, om de inwoners te beschermen tegen slavenhandelaren. We varen met de boot naar Baraque. Hier stappen we over in brommer-taxis. Zijbrijden ons over een zeer slechte hobbelige weg naar het Bijagó dorp. De Bijagó stammen leven volgens de animistische overtuigingen. De vrouw is in de lead. Zij bepaalt de man-keuze door hem eten aan te bieden. Ook her stamhoofd, de koningin, is een (oude) vrouw. De meisjes van het dorp voeren een welkomstdans uit, waarbij een kuikentje geofferd wordt. Het verbaast mij vooral dat dit door kinderen van amper vijf jaar gedaan wordt. Daarna voeren de oudere dames een dans op, waarbij de volgorde op basis van lengte bepaald wordt. Tijdens de rondleiding door het dorp ontmoeten we de koningin van het dorp. Een oude vrouw. Ze wil niet vertellen hoe oud ze is. Misschien weet ze het ook wel niet. De administratie was vroeger niet zo nauwlettend. Na ons afscheid van het dorp, rijden we weer terug naar de haven. Met de boot varen we naar de uiterste punt van het eiland Roxa. Bij het resort dat zich hier bevindt staat een uitgebreid lunch buffet gereed. Na de lunch duik ik even de zee in. Het water is heerlijk warm, misschien wel iets te warm. In de middag varen we weer terug naar onze eigen lodge.

Vandaag varen we naar de meest westelijke punt van de Bijagos archipel. Op het eiland Orango is de enige plek ter wereld waar nijlpaarden in zout water baden. De zoutwater nijlpaarden hebben zich in de loop der tijd aangepast. Na anderhalf uur varen komen we bij het strandje. Het is een wet-landing, dit betekent dat we vanuit de boot door de branding naar het strand moeten lopen. Niet heel spannend. We volgen gids Gerhad op het eiland. Een smal pad tussen hoog gras. Af en toe is het modderig. Het zijn tenslotte wetlands. Na een half uurtje komen we bij een zoetwater meer. Ik hoor het kenmerkende geluid van de hippo's al. Vanaf een afatandje houden ze ons in de gaten. Ik tel er acht. Anderen zijn misschien richting de mangrove voor de schaduw. Hoewel ik vaker nijlpaarden gezien heb en dichterbij, is bijzonder om deze speciale dieren hier te zien. Op de terugweg stopt de motor ermee. We dobberen even op de rustige zee. Gelukkig weet de schipper het probleem te fixen. Terug op het resort staat de lunch gereed. Her is 32 graden, maar volgens mijn app voelt het 41 aan. De rest van de middag doe ik rustig aan.

Om negen uur verlaten we her hotel. Omdat we hier over vier sagen wwr verblijven, kiezen simmige reizigers ervoor om spullen achter te laten. Ik zou dat ook wel willen, maar heb geen idee waar ik mijn tijdelijke bagage in zou moeten pakken. Ik heb daarom besloten om alle bagage gewoon mee te nemen. Met vier terreinwagens worden we bij de haven afgezet. Dat we hier te vroeg zijn voor onze boot is niet erg. Ercgebeurt hier zoveel. Mannen met volgeladen kruiwagens komen naar de kade. Vrouwen met handelswaar op hun hoofd gaan aan boord van de schepen. Om tien uur gaan wij ook aan boord van twee kleinere bootjes. Met flinke snelheid varen ze de zee op. Ik moet mij goed vasthouden. Voor de zekerheid doe ik mij bril en mijn pet in mijn tas. Na een krappe twee uur ariveren we bij de Bijagos archipel. Een Unesco natuurgebied verspreid over 88 eilanden. De huisjes liggen langs het strand. Mijn huisje ligt praktisch achteraan. Ook blijkt de elektriciteit niet te werken. Ik neem plaats op de veranda, maar het is al snel vochtig warm. Bij de lunch staat een bries vanaf zee. Dit verkoelt. In de middag ga ik met vijf andere reisgenoten naar het dorpje Bubaque. Met de boor varen we ernaartoe. Ahbaram neemt ons mee door het dorpje. Doordat hij alleen Frans en Portugees spreekt, word ik opeens de vertaalgids met mijn paar woordjes Frans en Portugees. Met gebaren komen we eruit. Een Spanjaard nodigt ons uit om zij B&B te bekijken. In het Engels vertelt hij hoe hij hier 15 jaar geleden gearriveerd is en het hele huis verbouwd heedt. Terug in het resort bestel ik een bier, terwijl ik over het strand en de zee uitkijk. Een mooie omgeving om enkele nachten te verblijven.

Vandaag gaan we de grens over naar Guinee-Bissau. De afstand is hemelsbreed nog niet eens zo ver, maar door de slechte weg duurt de reis de gehele dag. In de supermarkt koop ik wat koekjes en cola voor de lunch. Binnen een half uur na vertrek zijn we al bij de grens. De lokale gids heeft gisteren al onze visa's geregeld in de paspoorten. Dit betekent dat we nu alleen in inreisstempel nodig hebben. Direct in Guinee-Bissau zitten grote gaten in het asfalt. Ook zijn hele delen weggespoeld. We rijden door de delta van de Cacheu rivier. Tijdens het regenseizoen komt het water regelmatig over de weg. Stapvoets rijden we verder. Halverwege de middag rijden we de hoofdstad Bissau binnen. Het centrum bestaat uit koloniale panden uit de tijd van de Potugezen. Sinds de onafhankelijkheid in 1974 hebben veel panden geen onderhoud meer gehad. We eindigen de stadswandeling bij het restaurant waar we vanavond gaan eten.

Vandaag verlaten we Gambia al weer. Doordat het smalle landje omgeven wordt door Senegal, keren we hier weer terug. Op weg naar de grens worden alle auto's van de weg gedirigeerd. De president komt voorbij. Een stoet met meer dan twintig wagens, inclusief bewapende militairen, passert in een hoog tempo. De grensovergang oogt chaotisch, maar verloopt snel. Dit komt vooral omdat de lokale gids weet waar hij moet zijn. Het is raar dat de Amerikanen bij binnenkomst ruim 100 euro moeten betalen voor een visum en Europeanen niet. Bij het verlaten van Gambia moet ik 10 euro betalen en zij niets. Terug in Senegal bezoeken een Jola stam. Er wordt een traditionele maskerdans opgevoerd voor ons. Een bijzondere vertoning. Daarna rijden we door naar Ziguinchor. In de namiddag maken we een boottocht op de brede Casamance rivier en tussen de mangrove. Al snel zwemmen enkele dolfijnen naast ons. Ook zien we witte reigers, pelikanen en enkele flamingo's. Ik sluit de avond af met een diner aan het water met een prachtige zonsondergang.

We blijven twee dagen in het luxe hotel in Gambia aan de oceaan. Dit betekent dat ik mijn bagage niet hoef in te pakken. Met de bus rijden we naar de veemarkt. Doordat Gambia voorheen een kolonie van Engeland was, is het veel makkelijker contact te leggen met mensen. In het cetrum van Banjul bezoeken we de Arch, het nationale museum en de Albert market. Een kleurrijke en bedrijvige markt. Als laatste stop in de ochtend bezoeken we de krokodillen pool. Je kunt met de tamme krokodillen op de foto. Bijzonder. Terug in het hotel is er tijd om te zwemmen en te relaxen. Ik trek enkele baantjes en ga even de oceaan in. Aan het einde van de middag bezoeken we een vissersdorp. De vissers keren net terug vanaf zee. Op het strand is het chaotisch. De verse vis wordt direct verhandeld. Andere ladingen worden afgevoerd om gedroogd te worden. Er gebeurt zoveel op het strand dat ik het nauwelijks allemaal op kan nemen. En een kleine update over mijn visum voor Guinee: Ik heb hem binnen !!!

We reizen vandaag door richting Gambia, of The Gambia zoals ze het zelf benadrukken. Voordat we dit kleine landje rond de Gambia rivier zullen betreden, rijden we vanuit Kaolach eerst naar de historische steencirkels van Sine Ngayene. Onderweg geniet ik van de chaos en bedrijvigheid. De cirkels zijn 3000 jaar voor Christus ontstaan als graven. De stenen werden uit de nabijgelegen rotsen gehouwen. De steencirkels zijn te vergelijken met Stonehedge en onze hunebedden. Na de uitleg van de gids loop ik tussen de eeuwenoude graven door. De steencirkel ligt praktisch bij de Gambia grens. De grensovergang is lastig en er komt veel corruptie voor. Daarom rijden we terug richting Kaolach om naar de andere grens te rijden. De grensovergang verloopt soepel. Dat kun je niet zeggen bij de ferry die ons over de Gambia rivier naar de hoofdstad Banjul brengt. De boot van zes uur iscal vol en de rij is lang. Door extra te betalen voor VIP kunnen we met de boot van zeven uur mee. Ik bestel tijdens het wachten een lokaal Gambiaans biertje. Omdat ik nog geen Gamibiaans geld heb, kan ik ook in Senagalees geld betalen. Bij het oprijden van de ferry, zakt de zon net aan de horizon. Dit geeft de overtocht een bijzondere sfeer. Wanneer we in Banjul arriveren is het volledig donker. We gaan direct door naar het restaurant voor het diner. Ik kies vanavond voor Benachin, een lokaal visgerecht.

Wanneer ik de gordijnen open doe, kijk ik vanaf de negende verdieping van mijn hotel uit over Dakar. Een laatste blik, want vandaag verlaten we de Senegalese hoofdstad. Om acht uur rijden we met de bus de stad uit en verlaten het schiereiland. Aan de rand van de stad, op de hoogste heuvel, staat het Afrika monument. Via een grote trap klim ik naar de basis van het 52 meter hoge standbeeld. Misschien is het uitzicht hiervandaan op Dakar nog wel mooier. De volgende stop is de westpunt. Via souvenirshops en een smalle doorgang tussen huizen, komen we op de landtong die het meeste westelijke puntje van het vastenland van Afrika bevat. Er staat een wegwijzer. We maken hier een groepsfoto. Daarna rijden we oostwaarts. Buiten Dakar neemt de bebouwing af en wordt het landschap kaal. Er is nauwelijks bebouwing. Wanneer we stoppen bij een wegrestaurant koop ik een snicker en een cola. De kassierre heeft geen wisselgeld. Lathi, de gids, schiet mij te hulp en legt 50 Frank bij. Ongeveer 7 eurocent. Rond een uur arriveren we in Touba. De heilige stad. Via een hobbelige weg vol kuilen komen we bij de grote moskee uit. In Touba staat de grootste moskee van Afrika. De moskee is gebouwd in 1945, maar sindsdien regelmatig uitgebreid. Ik trek mijn schoenen uit en volg de gids de moskee in. Het gebed is net gaande. Hierdoor houden we een gepaste afatand. In een reataurant in Touba staat de lunch al gereed. Ik heb voor Yassa chicken gekozen. Een lokaal gerecht met kruidige uien. Onderwwg naar Kaolack, bezoeken we een dorpje van de Wolof stam. Het dorpje heet toepasselijk Dar el Salaam, naar de Tanzanianse hoofdstad. Kinderen verdringen zich rond de bus wanneer we uitstappen. Als kado hebben we een voetbal meegenomen. Hier barst direct een strijd om los. Wij bezoeken ondertussen een traditioneel huisje van riet. Tegenwoordig kiezen meer en meer stamleden voor een stenen huis. Dit is veiliger bij brand. Aan het einde van de middag komen we bij het hotel in Kaolach aan. Ik bestel een bier en neem plaats aan de rand van het zwembad. Ik word omgeven door vliegen. Zorgvuldig dek ik mijn glas af reisgenoten komen er bij zitten. Voor ik er erg in heb, is het bijna etenstijd. Snel trek ik een ander shirt aan en ga naar het diner. Vanavond een Ocean mix met patat en ijs toe.

Gisteravond heb ik de groep ontmoet. Voornamelijk Amerikaanse reizigers, die allemaal veel landen bereisd hebben. Verder nog twee Candezen, een Fin en een Belg (oorspronkelijk UK). Tijdens het eten kon ik gisteravond al kennismaken. Het lijkt een leuke groep. Vanochtend ontmoette ik iedereen weer. Met de bus bezochte we de kathedraal en het treinstation uit 1805. Daarna gingen we naar de haven voor de ferry naar Goree. Dit eiland speelde een belangrijke rol in de slavenhandel. Slaven werden hier verzameld en voorbereid voor de oceaan oversteek. De Nederlanders gebruikten het eiland vooral als tussenstop naar West Indie. De Portugezen startte met de handel in slaven. Het eiland maakt onderdeel uit van de Unesco werelderfgoederen. Dit betekent dat alle koloniale panden in tact gelaten moeten worden. Dit maakt her bijzonder om door de smalle straatjes van het autovrije eiland te lopen. We bezoeken het Slavenhuis en het voormalige Franse fort. Na de lunch nemen we de boot weer terug naar het vaste land. In de stad Dakar bezoeken we het nationale museum en het onafhankelijkheidsplein. Ook vandaag is het ruim 30 graden en vochtig warm. Ik vind het niet zo erg dat we eerder dan gepland terug zijn bij het hotel.

De vlucht Parijs - Dakar verliep vlot. Terwijl ik aan decmaaltijd zat met een Frans wijntje, werd het buiten langzaam donker. Rond half negen arriveerde ik in Senegal. Ook hier is de douane geautomatiseerd met een scan machine. Wanneer ik de aankomsthal verlaat, zie ik niemand om mij op te pikken. Er blijken voor het gebouw nog meer mensen te staan. Hier wordt mijn naam omhoog gehouden. De afstand naar de stad is ruim 60 kilometer rijden. Rond half elf arriveer ik in het hotel. Ik neem nog een biertje voordat ik ga slapen. De volgende ochtend word ik al vroeg gewekt door de gebedsoproep van Allah. Het lijkt wel op de oproep naast mijn raam gedaan wordt. Ik draai me nog even om. Na het ontbijt laat ik mijn bagage en waardevolle spullen in het hotel achter de receptie. Ik ga Dakar verkennen. In alle gidsen wordt volop gewaarschuwd voor sluwe trucs van oplichters. Hoewel ik op mijn hoede ben, zie ik vooral een gezellige, chaotische stad met veel bedrijvigheid. Ik bezoek de kerk, loop langs het presenditieel paleis en kom op het onafhankelijksheidsplein. Hier zijn over twee weken de jeugd Olympische spelen en dat moet getoond worden. Ik ga de Avenue George Pompidou is, de belangrijkste straat in oud Dakar. Dit schijnt de place to be te zijn om persoonlijke eigendommen kwijt te raken. Ik loop tussen de marktkraampjes door en geniet van alle bedrijvigheid. Vooral souvenir verkopers hebben oog voor mij en lopen stukken mee. Verderop ontmoet ik ze weer en dan beginnen ze over toevalligheid. Ik denk meer aan irritant. Ik ga terug naar mijn hotel van afgelopen nacht. Op de binnenplaats bestel ik wat te drinken en een lokale lunch. Het smaakt prima, maar geen idee wat ik eet. Hiervandaan ga ik straks naar het Novotel waar ik het grootste deel van de reisgroep ontmoet. Vier reizigers arriveren vanavond na het gezamenlijke diner.

Hoe leuk is het om de afstand Parijs - Dakar af te leggen? Dit keer niet door de woestijn, maar gewoon door de lucht. Ik ben op weg naar de Senegalese hoofdstad voor een reis door west Afrika. Ik reis met een internationaal reisgezelschap vanuit Senegal naar Ghana in zo'n drieenhalve week. Morgen ontmoet is de overige reisgenoten in Dakar. Het is nog wel een beetje spannend omdat ik mijn visum voor Guinee nog niet heb. Al vijf weken is de status "succesvol ingediend". Reminders helpen niet. Wanneer het visum dit weekend er nog niet is, helpt de lokale agent in Guinee met een plan B aanpak. Dit kost wel extra geld. Hopelijk lukt het en kan ik eind deze maand gewoon naar Guinee reizen met de groep.