Vandaag gaan we de grens over naar Guinee-Bissau. De afstand is hemelsbreed nog niet eens zo ver, maar door de slechte weg duurt de reis de gehele dag. In de supermarkt koop ik wat koekjes en cola voor de lunch. Binnen een half uur na vertrek zijn we al bij de grens. De lokale gids heeft gisteren al onze visa's geregeld in de paspoorten. Dit betekent dat we nu alleen in inreisstempel nodig hebben. Direct in Guinee-Bissau zitten grote gaten in het asfalt. Ook zijn hele delen weggespoeld. We rijden door de delta van de Cacheu rivier. Tijdens het regenseizoen komt het water regelmatig over de weg. Stapvoets rijden we verder. Halverwege de middag rijden we de hoofdstad Bissau binnen. Het centrum bestaat uit koloniale panden uit de tijd van de Potugezen. Sinds de onafhankelijkheid in 1974 hebben veel panden geen onderhoud meer gehad. We eindigen de stadswandeling bij het restaurant waar we vanavond gaan eten.

Vandaag verlaten we Gambia al weer. Doordat het smalle landje omgeven wordt door Senegal, keren we hier weer terug. Op weg naar de grens worden alle auto's van de weg gedirigeerd. De president komt voorbij. Een stoet met meer dan twintig wagens, inclusief bewapende militairen, passert in een hoog tempo. De grensovergang oogt chaotisch, maar verloopt snel. Dit komt vooral omdat de lokale gids weet waar hij moet zijn. Het is raar dat de Amerikanen bij binnenkomst ruim 100 euro moeten betalen voor een visum en Europeanen niet. Bij het verlaten van Gambia moet ik 10 euro betalen en zij niets. Terug in Senegal bezoeken een Jola stam. Er wordt een traditionele maskerdans opgevoerd voor ons. Een bijzondere vertoning. Daarna rijden we door naar Ziguinchor. In de namiddag maken we een boottocht op de brede Casamance rivier en tussen de mangrove. Al snel zwemmen enkele dolfijnen naast ons. Ook zien we witte reigers, pelikanen en enkele flamingo's. Ik sluit de avond af met een diner aan het water met een prachtige zonsondergang.

We blijven twee dagen in het luxe hotel in Gambia aan de oceaan. Dit betekent dat ik mijn bagage niet hoef in te pakken. Met de bus rijden we naar de veemarkt. Doordat Gambia voorheen een kolonie van Engeland was, is het veel makkelijker contact te leggen met mensen. In het cetrum van Banjul bezoeken we de Arch, het nationale museum en de Albert market. Een kleurrijke en bedrijvige markt. Als laatste stop in de ochtend bezoeken we de krokodillen pool. Je kunt met de tamme krokodillen op de foto. Bijzonder. Terug in het hotel is er tijd om te zwemmen en te relaxen. Ik trek enkele baantjes en ga even de oceaan in. Aan het einde van de middag bezoeken we een vissersdorp. De vissers keren net terug vanaf zee. Op het strand is het chaotisch. De verse vis wordt direct verhandeld. Andere ladingen worden afgevoerd om gedroogd te worden. Er gebeurt zoveel op het strand dat ik het nauwelijks allemaal op kan nemen. En een kleine update over mijn visum voor Guinee: Ik heb hem binnen !!!

We reizen vandaag door richting Gambia, of The Gambia zoals ze het zelf benadrukken. Voordat we dit kleine landje rond de Gambia rivier zullen betreden, rijden we vanuit Kaolach eerst naar de historische steencirkels van Sine Ngayene. Onderweg geniet ik van de chaos en bedrijvigheid. De cirkels zijn 3000 jaar voor Christus ontstaan als graven. De stenen werden uit de nabijgelegen rotsen gehouwen. De steencirkels zijn te vergelijken met Stonehedge en onze hunebedden. Na de uitleg van de gids loop ik tussen de eeuwenoude graven door. De steencirkel ligt praktisch bij de Gambia grens. De grensovergang is lastig en er komt veel corruptie voor. Daarom rijden we terug richting Kaolach om naar de andere grens te rijden. De grensovergang verloopt soepel. Dat kun je niet zeggen bij de ferry die ons over de Gambia rivier naar de hoofdstad Banjul brengt. De boot van zes uur iscal vol en de rij is lang. Door extra te betalen voor VIP kunnen we met de boot van zeven uur mee. Ik bestel tijdens het wachten een lokaal Gambiaans biertje. Omdat ik nog geen Gamibiaans geld heb, kan ik ook in Senagalees geld betalen. Bij het oprijden van de ferry, zakt de zon net aan de horizon. Dit geeft de overtocht een bijzondere sfeer. Wanneer we in Banjul arriveren is het volledig donker. We gaan direct door naar het restaurant voor het diner. Ik kies vanavond voor Benachin, een lokaal visgerecht.

Wanneer ik de gordijnen open doe, kijk ik vanaf de negende verdieping van mijn hotel uit over Dakar. Een laatste blik, want vandaag verlaten we de Senegalese hoofdstad. Om acht uur rijden we met de bus de stad uit en verlaten het schiereiland. Aan de rand van de stad, op de hoogste heuvel, staat het Afrika monument. Via een grote trap klim ik naar de basis van het 52 meter hoge standbeeld. Misschien is het uitzicht hiervandaan op Dakar nog wel mooier. De volgende stop is de westpunt. Via souvenirshops en een smalle doorgang tussen huizen, komen we op de landtong die het meeste westelijke puntje van het vastenland van Afrika bevat. Er staat een wegwijzer. We maken hier een groepsfoto. Daarna rijden we oostwaarts. Buiten Dakar neemt de bebouwing af en wordt het landschap kaal. Er is nauwelijks bebouwing. Wanneer we stoppen bij een wegrestaurant koop ik een snicker en een cola. De kassierre heeft geen wisselgeld. Lathi, de gids, schiet mij te hulp en legt 50 Frank bij. Ongeveer 7 eurocent. Rond een uur arriveren we in Touba. De heilige stad. Via een hobbelige weg vol kuilen komen we bij de grote moskee uit. In Touba staat de grootste moskee van Afrika. De moskee is gebouwd in 1945, maar sindsdien regelmatig uitgebreid. Ik trek mijn schoenen uit en volg de gids de moskee in. Het gebed is net gaande. Hierdoor houden we een gepaste afatand. In een reataurant in Touba staat de lunch al gereed. Ik heb voor Yassa chicken gekozen. Een lokaal gerecht met kruidige uien. Onderwwg naar Kaolack, bezoeken we een dorpje van de Wolof stam. Het dorpje heet toepasselijk Dar el Salaam, naar de Tanzanianse hoofdstad. Kinderen verdringen zich rond de bus wanneer we uitstappen. Als kado hebben we een voetbal meegenomen. Hier barst direct een strijd om los. Wij bezoeken ondertussen een traditioneel huisje van riet. Tegenwoordig kiezen meer en meer stamleden voor een stenen huis. Dit is veiliger bij brand. Aan het einde van de middag komen we bij het hotel in Kaolach aan. Ik bestel een bier en neem plaats aan de rand van het zwembad. Ik word omgeven door vliegen. Zorgvuldig dek ik mijn glas af reisgenoten komen er bij zitten. Voor ik er erg in heb, is het bijna etenstijd. Snel trek ik een ander shirt aan en ga naar het diner. Vanavond een Ocean mix met patat en ijs toe.

Gisteravond heb ik de groep ontmoet. Voornamelijk Amerikaanse reizigers, die allemaal veel landen bereisd hebben. Verder nog twee Candezen, een Fin en een Belg (oorspronkelijk UK). Tijdens het eten kon ik gisteravond al kennismaken. Het lijkt een leuke groep. Vanochtend ontmoette ik iedereen weer. Met de bus bezochte we de kathedraal en het treinstation uit 1805. Daarna gingen we naar de haven voor de ferry naar Goree. Dit eiland speelde een belangrijke rol in de slavenhandel. Slaven werden hier verzameld en voorbereid voor de oceaan oversteek. De Nederlanders gebruikten het eiland vooral als tussenstop naar West Indie. De Portugezen startte met de handel in slaven. Het eiland maakt onderdeel uit van de Unesco werelderfgoederen. Dit betekent dat alle koloniale panden in tact gelaten moeten worden. Dit maakt her bijzonder om door de smalle straatjes van het autovrije eiland te lopen. We bezoeken het Slavenhuis en het voormalige Franse fort. Na de lunch nemen we de boot weer terug naar het vaste land. In de stad Dakar bezoeken we het nationale museum en het onafhankelijkheidsplein. Ook vandaag is het ruim 30 graden en vochtig warm. Ik vind het niet zo erg dat we eerder dan gepland terug zijn bij het hotel.

De vlucht Parijs - Dakar verliep vlot. Terwijl ik aan decmaaltijd zat met een Frans wijntje, werd het buiten langzaam donker. Rond half negen arriveerde ik in Senegal. Ook hier is de douane geautomatiseerd met een scan machine. Wanneer ik de aankomsthal verlaat, zie ik niemand om mij op te pikken. Er blijken voor het gebouw nog meer mensen te staan. Hier wordt mijn naam omhoog gehouden. De afstand naar de stad is ruim 60 kilometer rijden. Rond half elf arriveer ik in het hotel. Ik neem nog een biertje voordat ik ga slapen. De volgende ochtend word ik al vroeg gewekt door de gebedsoproep van Allah. Het lijkt wel op de oproep naast mijn raam gedaan wordt. Ik draai me nog even om. Na het ontbijt laat ik mijn bagage en waardevolle spullen in het hotel achter de receptie. Ik ga Dakar verkennen. In alle gidsen wordt volop gewaarschuwd voor sluwe trucs van oplichters. Hoewel ik op mijn hoede ben, zie ik vooral een gezellige, chaotische stad met veel bedrijvigheid. Ik bezoek de kerk, loop langs het presenditieel paleis en kom op het onafhankelijksheidsplein. Hier zijn over twee weken de jeugd Olympische spelen en dat moet getoond worden. Ik ga de Avenue George Pompidou is, de belangrijkste straat in oud Dakar. Dit schijnt de place to be te zijn om persoonlijke eigendommen kwijt te raken. Ik loop tussen de marktkraampjes door en geniet van alle bedrijvigheid. Vooral souvenir verkopers hebben oog voor mij en lopen stukken mee. Verderop ontmoet ik ze weer en dan beginnen ze over toevalligheid. Ik denk meer aan irritant. Ik ga terug naar mijn hotel van afgelopen nacht. Op de binnenplaats bestel ik wat te drinken en een lokale lunch. Het smaakt prima, maar geen idee wat ik eet. Hiervandaan ga ik straks naar het Novotel waar ik het grootste deel van de reisgroep ontmoet. Vier reizigers arriveren vanavond na het gezamenlijke diner.

Hoe leuk is het om de afstand Parijs - Dakar af te leggen? Dit keer niet door de woestijn, maar gewoon door de lucht. Ik ben op weg naar de Senegalese hoofdstad voor een reis door west Afrika. Ik reis met een internationaal reisgezelschap vanuit Senegal naar Ghana in zo'n drieenhalve week. Morgen ontmoet is de overige reisgenoten in Dakar. Het is nog wel een beetje spannend omdat ik mijn visum voor Guinee nog niet heb. Al vijf weken is de status "succesvol ingediend". Reminders helpen niet. Wanneer het visum dit weekend er nog niet is, helpt de lokale agent in Guinee met een plan B aanpak. Dit kost wel extra geld. Hopelijk lukt het en kan ik eind deze maand gewoon naar Guinee reizen met de groep.

Een weekendje Enkhuizen. Vanmorgen vroeg in het stadje gearriveerd. Met de MS Friesland in ruim een uurtje naar Medemblik gevaren over het IJsselmeer. Prachtig weer onderweg. In Medemblik geluncht. Aansluitend met de historische tram naar Hoorn gereden. De NS bracht ons weer terug in Enkhuizen. Ons hotel bevindt zich in het oude centrum. Hier zijn we s avonds ook gaan eten. Morgen maken we een stadswandeling door Enkhuizen en bezoeken we het Zuiderzee museum. Een leuke bestemming voor een weekendje. Vanmorgen de dag gestart met een uitgebreid ontbijt in het hotel. Daarna hebben we Enkhuizen verkent aan de hand van een stadswandeling. Veel historische gebouwen in het oude centrum werden beschreven. Aan het begin van de middag stapten we in het bootje om ons naar het Zuiderzee museum te laten brengen. Het was druk, erg druk. Een bleek een dag van de vriendenloterij te zijn. Toch was het in het open lucht museum niet hinderlijk druk. We hebben verschillende oude vissershuisjes bekeken, zoals die vroeger rond de Zuiderzee stonden. In een huisje was de tafel gedekt. Of we mee wilden eten? Er was nog net een klein portie (een klein schepje) rode kool, aardappelen en draadjesvlees. Terwijl we dit traditionele gerecht nuttigden hebben we gezellig zitten praten met de gastvrouw. Erg leuk. Als laatste hebben we ook het binnenmuseum bezocht, waar schepen en scheepsbenodigdheden getoond werden. Rond half vier waren we weer bij de auto om naar huis te rijden.

Tijdens de Botterdagen komen de traditionele botters vanuit verschillende havens rond het IJsselmeer naar Elburg. Rond de haven is een markt en binnen de muren van de historische vesting is het gezellig druk. We sluiten de dag af met een barbecue op de camping

Het voelt vandaag een beetje of de laatste vakantiedag is aangebroken. Morgen rijden we vanuit het zuiden terug naar de hoofdstad, om daarvandaan 's avonds om half tien het land te verlaten. Vanochtend gaan we met twee bootjes de mangrove verkennen. Prachtige wortelstructuren. Ook spotten we enkele vogeltjes, waaronder ijsvogeltjes. Veel waren het er niet. Lopend zijn we teruggekeerd. Hierbij passeerden we Porto Alegre. Veel mensen in dit eenvoudige vissersdorpje zeiden gedag. We vervolgenden de wandeling naar Praia Piscina, een mooi strand en baai om in te zwemmen. Vanavond sluiten we het bezoek aan het zuiden af met een etentje bij lokale mensen.

Vanmorgen zijn we met de boot naar het eiland Rolas gevaren. Een klein autovrij eilandje net ten zuiden van Sao Tome. Het eiland ligt op de evenaar. Men claimt dat het ook het snijpunt is met de nul-mediaan, maar dit klopt niet. Dit is nog 500 km westwaarts. Het eiland heeft prachtige stranden, maar ook een sterke golfslag. Bij een gat in de rotsen komt zeewater omhoog als een soort geiser. Nat word je gegarandeerd. Op het strand is in uitgebreide lunch bereid. In de namiddag varen we weer terug naar Porto Alegre. Het weer was vandaag wat bewolkt, maar nagenoeg droog. Daarmee moet ik ook terugkomen op eerdere berichten over het weer. Na de enorme regenbui op Principe op dag 3 is het praktisch droog gebleven. De weersverwachting van iedere dag regen is niet uitgekomen. Wel is de luchtvochtigheid hoog en hangt vaak bewolking is de bergen. Hierdoor is er ook een tropisch regenwoud op het eiland.

We verlaten Sao Tome stad en rijden via de oostzijde van het eiland zuidwaarts. We bezoeken de voormalige plantage Roca Agua Ize. Het ziekenhuis uit 1928 is eind vorige eeuw verlaten en biedt nu huisvesting aan families. Het is zwaar vervallen, zoals de meeste koloniale gebouwen. Bij de Boca inferno stuwt de zee water door een natuurlijk gat in de rotsen. Op het Praia Sete Ondas strand kunnen wel zeven golven achter elkaar zichtbaar zijn. Ik tel er maar max vijf. Tenslottw komen we bij de opvallende Pico Cao Grande. Een steile rotspunt in het landschap. Vanaf de Agrapalms plantage wandelen we naar de basis van de rots. Hiervoor moet ik de rivier doorwaden en flink klimmen. Een mooie maar pittige wandeling.

Vandaag rijden we terug naar Sao Tome. Hier zullen we vanavond ook overnachten. Vanuit de hoofdstad rijden we de bergen in van het Obo National Park. Vanaf de Botonische tuin maken we een 7 kilometer lange wandeling naar de krater van Lagoa Amélia. De tocht door het bos gaat flink omhoog. Na twee uur stijgen bereiken we de kraterrand. Via een glibberig pad dalen we af in de krater. Het kratermeer is bedekt met een soort gras. Hierdoor ontstaan een stevige laag waarop gelopen kan worden. Links en rechts van dit pad is een moerasachtige drab. De gids laat met een stok zien dat er zeker vijf meter water onder ons bevindt. Wanneer ik een beetje spring, voel je de hele grasmassa bewegen. Na de wandeling bezoeken we nog de San Nicolas waterval. s Avonds gaan we eten in Sao Tome. Een restaurantje in de wijk achter de kerk. Wanneer we teruglopen ogen niet alle straten even chick.

Vandaag maken we de spectaculaire 7 tunnelwandeling in de bergen aan de westzijde van Sao Tome. Gisteren hebben we al de San Catharina tunnel bezocht, waar de weg door loopt. De westelijke route eindigt in het vissersdorpje San Catharina. Hier komen niet veel toeristen. Sommige kleine kinderen kijken verschrikt op bij het zien van blanke mensen. De tunnels in de bergen zijn tijdens de koloniale periode door de Portugezen aangelegd om het water van de Angolar waterval te gebruiken voor irrigatie voor decplantages en voor een waterkrachtcentrale. Om bij de tunnels te komen, moeten we eerst een stuk stijgen. Bij de eerste tunnel trek ik mijn wandelschoenen uit en mijn teva's aan. Daarna loop ik voorzichtig door de honderden meter lange tunnel. In de tunnels is het aarde donker. Mijn hoofdlamp komt goed van pas. Soms loop ik tot mijn enkels door het water. Ook zitten vleermuizen in een van de tunnels. Het complex is aangelegd in de jaren 50 en 60. Toch zijn bruggen en afdekstenen al aan het afbrokkelen. Het blijft goed opletten. De tocht door de tunnels is een bijzondere ervaring die ik niet had willen missen.